Hier ligt de boot in Finnsnes, dat ligt in de buurt van Tromsø. Je ziet: Geen zon, veel wind, gure natte neerslag, koud, en toch is het fantastisch om op deze wijze met het Noorpool weer geconfronteerd te worden. Je kunt je 5 minuten aan dergelijke weerselementen laven, 15 minuten, 3 kwartier. Maar je kunt ook achter glas blijven. Maar ik ben een van gekken die mijn isolatiepak zonodig moest testen. Hoe ruiger hoe, beter. Er lag ijs op de weg, het regende, natte sneeuw. Toch gaat alles door. Je moet wat voorzichtiger zijn. Er moet in Noorwegen toch wel ietsje pietsje veel meer gebeuren voor de mensen aangeraden wordt om binnen te blijven. Dit kun je elke winter in Noorwegen verwachten. Het is geen land voor slappelingen. Maar neem ook weer niet onnodige risico´s.
Båten ligger her til kaien i Finnsnes. Det ligger i ¨nærheten¨ av Tromsø. Man ser: Ingen sol, mykkje vind, sure våte nedbør, kald, m.a. typisk ¨Norsk oppholdsvær¨, men likevel, det er fantastisk å bli konfrontert med Nordpol-været! Man kan kveike seg i 5 minutter til slike værselementer, 15 minutter, 3 kvarter. Men, man kan også oppholde seg bak vinduet. Men eg er én av galningen som bør teste varme-dressen sin. Liker utfordering. Vegen var isete, det regner, våt snø. Likevel stanser ingenting. Lite vettar forsiktiger. Hvis mennesker bør gjøyme seg bak vinduet p.g.a. vær-alarmen, må det skjer noko mer, ikke sant!
Kver vinter kan man oppleve slik. Norge er ikkje et landt til/for blautfisker. Men tar likevel ikkje unødvendege risikoer.
Schrijven, schrijven, schrijven. Ik kan het niet laten. Waarom? Weet ik
niet. Waarvoor? Weet ik niet. Ik moet het doen. Waarover. Wat ik zie,
wat ik denk, wat ik voel. Eigenlijk is het archief werk. Thuis ben ik
de bibliotheek alweer vergeten. Ruikt het naar boeken, voorbijgaande
parfum? Klinkt er een gesmoorde lach? Kun je tegelijk én in een
bibliotheek zitten en in de kroeg. Jawel, als je de bladzijden mikst.
Mooie bibliotheek trouwens, daar in Tromsø. Ondanks de beton en staal,
toch een goede activerende energie. Merk ik niet zo vaak in dit soort
gebouwen.
Maar werd er al om 16.00 uur eruit gesmeten. De werknemers wilden naar
huis. Kon ik weer met mijn handeltje de straat op.
Skrive, skrive, skrive. Eg kann ikkje lavære dette- Kvorfor? Veit eg
ikkje. Hvorfor? Vet jeg ikke. Det må gjøres. Om? Kva eg ser, kva eg
tenker, kva eg føler. Egentlig er det arkivarbeid. Heime har eg glemt
biblioteket allerede. Lukter til bøkene, til forbigående parfum? Høres
det en kvelte latter? Er det muleg å være samtidelig i et bibliotek og
ei kro. Jo, når mann blander sider. Vakre biblioteket forresten,
derborte i Tromsø. Tross alt betongen, glasset, likevel en bra
aktiverande energi. Det kjenner eg ikkje mange ganger i slike
byggninger. Men, klokke 16.00 bel eg kastet ut, midt på gata.
Ansatte/Tilsette måtte spise middag. Kva no?
Havøysund, Noordpool met een paar huisjes. En hier houden mensen het
uit. Alles lijkt hier blauw van de kouw.
Havøysund, Nordpol med nokre huser. Og her klarer mennesker! Alt viser
seg blått p.g.a. kulden
Aan boord werd ik geplaceerd bij deze twee heren. De ene is een Deen, de andere is een Noor. In het begin was ik enigszins sceptisch. De Scandinaviërs staan bekend om hun opvallende welbespraaktheid, ik hoop dat duidelijk is wat ik hiermee bedoel. En er is een andere wet, en die luidt: Het kost gewoonlijk drie dagen voordat men aan elkaar gewend is. Maar hier heb ik iets bijzonders meegemaakt. Het klikte al na 2 dagen! En een keet dat we gehad hebben. Ongelofelijk. Dit maak zelden mee. Eén keer in de tien jaar? Dan is de chemisch perfect. Zij gingen met de
M.S. Polarlys de tocht terug maken. Ik had graag meegewild voor de sfeer, maar ik had Finnmark nog voor de boeg. Hier deed afscheidnemen pijn. Maar wie weet, plannen we weer een gezamenlijke tocht?
På skipet ble eg plasert hos denne to karer. Den ene er Dansk, den andre er Norsk. I begynnelse var eg temmelig skeptisk. Skandinavier er kjennt som veltalende, ja nå oppfører eg meg som en fryktelige Nederlender, beklager. Og, det gjelder en andre lov: Vanligvis tar det 3 dager at man er tilvant til kverandre. Har eg opplevd flere ganger. Men her har eg opplevd noko spesielle. Det ¨gikk¨ allerede etter 2 dager! Og vi hadde det gøy. Utroleg. Det har eg opplevd sjelden. En gang kver 10 år? Da ble kjemien perfekt. De tok turen tilbaken til Bergen med M.S. Polarlys. Gjerne hadde eg hatt turen tilbake, berre til å oppleve sferen, men eg hadde Finnmark som mål. Avskjed var her vondt. Men kanskje en gjentakelse i framtida?
Nu varen we in de omgeving van de Barentszee. Nu wordt het serieus. Alles bevriest nu. We beseffen het niet, maar nu varen we door een dodelijke omgeving. Overlevingstijd in het water, nou 5 minuten, sommigen misschien 10 minuten, maar ben je al stijf van de kou. Daarna
word je nog stijver. Het ijs op deze schijnwerper smaakt zout. Het doorheen varen van een dergelijk barre omgeving ervaar ik als het reizen met een soort RUIMTESCHIP, opnieuw de buitengebieden verkennend.
Maar dat ruimteschip is gelijk ook je reddingsboot. Dit plaatje kun je niet in de zomer schieten. Ik had niet gedacht dat de tocht met de Hurtigrute in februari zo fascinerend kon zijn.
Nå kjører vi i området Barentshavet. Nå blir det på alvor. Alt fryser. Vi er ikkje bevisst om dette, men vi kjører i et dødelege område. Overlevingstid i vannet, nåh, 5 minutter, kanskje 10 minutter, men då
har du blitt stiv av kulde. Etterpå blir man endå stiver. Isen på rampelyset smaker salt. Å gjennom kjøre i denne dødelige omgivelsen,
erfarer eg som reise i et ROMFARTØY, speide på nytt utkantene. Men, romfartøyet er samtidelig din redningbåt. Bildet her kan ikkje skytes om sommeren. Aldri tenkt meg at en tur mede Hurtigruten i februar kunne være så artig.
Het einddoel, Kirkenes, bereikt. Varend door vast ijs. Binnen + 20
graden, buiten - 24 graden. Oef, dat deed pijn. Zou ik het hier redden
in deze ijswoestijn? En mijn auto? Of zou ik per helikopter
getransporteerd worden naar het dichtsbijzijnde anti-vries (of is het
anti-Fries) ziekenhuis? Alles achterlatend. Maar de aankomst konden ze
mij niet meer afnemen. Een sprookje. De tocht door Finnmark, waar de
Lappen resideren, kan beginnen.
Målet Kirkenes. Isfart. Innandørs + 20 grader, utandørs - 24 grader.
Det var vondt. Korleis skulle eg klare her i ørken? Og bilen min? Måtte
eg fraktes med ambulansehelikopteren til Haukeland? Og etterlate bilen
og alle utstyr? Men likevel, ankomsten var et slags eventyr. Og
sol!!!!! Finnmarkturen kan begynne.