De cursus heet: Personalmøte. In deze zaal heb nauwelijks in de gaten dat je op zee zit, Maar hier varen we het Oslofjord al uit, om vervolgens het Skagerak over te steken. De man in het midden is mijn baas. Bent heet hij.
Regelmatig word ik bijgespijkerd. Kennis schijnt te verouderen en dan vervolgens niet meer waardevol te zijn. Nu ben ik van nature niet zo´n cursusganger. Het meeste heb ik van de patiënten geleerd. Maar dat is niet officieel. In Noorwegen ga erg regelmatig op cursus. Deze keer is het wel erg luxe. De cursus wordt gehouden tussen Oslo - Kiel. Op deze foto verteld Judith Kapstad haar verhaal over het vergoedingen stelsel in Noorwegen. Dat is inderdaad ingewikkeld.
Tijdens de pauze even een luchtje scheppen op volle zee. Op de achtergrond zie nog net een stukje van de zuidkust van Noorwegen. Tijdens de cursus kwam een typisch Martinus trekje naar voren. Ik hou niet van dit soort cursussen. Het is me te druk en te overdadig. De tweede dag heb ik me dan ook niet laten zien op de cursus. Nu was deze tweede dag niet zo relevant.Maar ik heb minder en minder behoefte aan dit soort uitjes. Het heeft tot veel schrijfstof geleid. Dus dat is wel wat waard. Maar veel liever loop ik met de handen in de zakken rond te neuzelen, ergens te zitten, na te denken, op te schrijven, weer verder gaan, nadenken enzovoort. En op zo´n schip met zoveel mensen om je heen gaat me dat wat moeilijker af.Waarschijnlijk zijn dit zeldzame foto´s geworden. Want dit doe ik niet weer zo.