introductie

Ik moest naar Noorwegen.

Ik zou daar werk proberen te vinden en wat ik nog meer zou vinden wat ik niet zocht. Gelukkig had ik wel een klein doel. Ik zou met een Nederlands zeilschip zo'n 14 dagen door de fjorden dobberen. Dat leek me wel handig, want dan kon ik de Noren alvast van een afstandje bestuderen. Dacht ik. Het ging natuurlijk anders.
Dus met 13 uur privé Noorse les en ik denk dat ik toen misschien 40 of 50 Noorse woorden kende ben ik op pad gegaan. Ik wist dat ik als tandarts daar wel kon werken. Ja, je moet ergens je brood mee verdienen.
Een mooie indrukwekkende zeiltocht. Dat Noorwegen overdondert je wel hoor. Hoe is het godsmogelijk dat daar mensen kunnen leven. Behalve de zee is daar niets, en dan ook niets vlak. En allemaal keiharde grond. Een spijker sla je daar mooi krom op.
Het was er natuurlijk koud. Dat vonden de Noren zelf ook. 4 graden Celsius halverwege mei hoorde toch wel minstens 14 graden te zijn. Maar na 6 dagen zeilen kwamen we een gezelschap tegen. Die wilden de boot wel bekijken. Och ja, waarom ook niet?
Het bleek de gouverneur of de commissaris der koning te zijn.
Oh.
Ik dus vragen:" Hoe gaat het hier als je in Noorwegen als tandarts aan de slag wil?"
"Ben jij tandarts?" Gelukkig hoefde ik niet in de Noorse taal te praten. Engels ging heel best.
"Nou", zei die commissaris, hij heette Oddver: "Ik bel mijn oude schoolkameraad op. Die woont in Florø, en die heeft een tandarts nodig. En ik kan je beslist aanraden om naar Florø te gaan. Je kunt er geweldig vissen!"
Hij belt z'n maatje, maar die is niet thuis. Dan krijg ik een nummer, twee namen erop, de zijne en die van mijn collega.
"Ja", hoor ik me nog zeggen: "Maar ik ga nu nog niet bepalen waar ik ga zitten!"
"Florø is een prachtige omgeving!"
Zo ging dat gesprek ongeveer. Een kleine week verder waren we door de wind in de omgeving van Florø gedreven. En daar gevist dus. Tijdens het vissen voelde ik me weer het kleine jongetje van vroeger. Een soort 'Alice in Wonderland'.
Ik keek vervolgens om mij heen. De bergen waren niet te hoog. Aardig wat eilandjes. Op dat moment dacht ik. Ik moet maar naar Florø!
Trouwens, Florø ligt zo'n 200 kilometer ten noorden van Bergen.
Mijn collega had eigenlijk toch geen werk en verwees mij naar de overheidskliniek.
Daar heb ik me toen gemeld. Ze zaten al op mij te wachten!
Het duurde trouwens nog 14 dagen voordat ik daar aan de slag kon. Het is eigenlijk een kinderpraktijk, waarbij ook nog lichamelijke en geestelijke gehandicapten worden behandeld.
In juni 2003 heb ik daar 4 weken gewerkt. En dat beviel me wel. Zodanig dat ik kon besluiten om daar op die baan te solliciteren. Maar ik had ondertussen ontdekt dat ik wel met een overheidsinstelling te maken had. En ook in Noorwegen werken overheid niet bepaald snel. Dus ik vond het wel gochem om dan tijdelijk ook in een particuliere praktijk te werken. Die mogelijkheid deed zich voor in Førde, zo'n 60 kilometer ten oosten van Florø. Dat heb ik van 1 oktober 2003 tot 1 april 2004, twee dagen in de week, gedaan.

foto's Noorwegen 1 Noorwegen 2 Florø Weer Mijn werk Op cursus	Beste bezoeker, Deze site is vooral bedoel voor de mensen die mij kennen. Ik heb ooit beloofd om over mijn avonturen te vertellen. En mensen willen wel weten hoe het met mij gaat. Sinds januari 2003 laat ik het leven maar over mij heen komen. Af en toe ga ik als een biljartbal door het leven en stuiter van kant naar rand. Op 8 mei 2003 ben ik met mijn praktijk in Groningen gestopt niet om met pensioen te gaan, maar om een wending aan mijn leven te kunnen geven. Dat betekende vanaf dat moment niet meer zoveel plannen. Het lot laat mij wel zien waar ik naar toe moet. Op 8 mei 2003 ben ik rechtstreeks uit mijn praktijk in de auto gestapt met nog wat laatste resten uit de praktijk. Het enige wat ik wist was dat ik naar Noorwegen moest. Waarom wist ik niet eens.
Toerisme Cultuur Winter 2005 De Noorse ziel	Ik moest naar Noorwegen. Ik zou daar werk proberen te vinden en wat ik nog meer zou vinden wat ik niet zocht. Gelukkig had ik wel een klein doel. Ik zou met een Nederlands zeilschip zo'n 14 dagen door de fjorden dobberen. Dat leek me wel handig, want dan kon ik de Noren alvast van een afstandje bestuderen. Dacht ik. Het ging natuurlijk anders. Dus met 13 uur privé Noorse les en ik denk dat ik toen misschien 40 of 50 Noorse woorden kende ben ik op pad gegaan. Ik wist dat ik als tandarts daar wel kon werken. Ja, je moet ergens je brood mee verdienen. Een mooie indrukwekkende zeiltocht. Dat Noorwegen overdondert je wel hoor. Hoe is het godsmogelijk dat daar mensen kunnen leven. Behalve de zee is daar niets, en dan ook niets vlak. En allemaal keiharde grond. Een spijker sla je daar mooi krom op. Het was er natuurlijk koud. Dat vonden de Noren zelf ook. 4 graden Celsius halverwege mei hoorde toch wel minstens 14 graden te zijn. Maar na 6 dagen zeilen kwamen we een gezelschap tegen. Die wilden de boot wel bekijken. Och ja, waarom ook niet? Het bleek de gouverneur of de commissaris der koning te zijn. Oh. Ik dus vragen:" Hoe gaat het hier als je in Noorwegen als tandarts aan de slag wil?" "Ben jij tandarts?" Gelukkig hoefde ik niet in de Noorse taal te praten. Engels ging heel best. "Nou", zei die commissaris, hij heette Oddver: "Ik bel mijn oude schoolkameraad op. Die woont in Florø, en die heeft een tandarts nodig. En ik kan je beslist aanraden om naar Florø te gaan. Je kunt er geweldig vissen!" Hij belt z'n maatje, maar die is niet thuis. Dan krijg ik een nummer, twee namen erop, de zijne en die van mijn collega. "Ja", hoor ik me nog zeggen: "Maar ik ga nu nog niet bepalen waar ik ga zitten!" "Florø is een prachtige omgeving!" Zo ging dat gesprek ongeveer. Een kleine week verder waren we door de wind in de omgeving van Florø gedreven. En daar gevist dus. Tijdens het vissen voelde ik me weer het kleine jongetje van vroeger. Een soort 'Alice in Wonderland'. Ik keek vervolgens om mij heen. De bergen waren niet te hoog. Aardig wat eilandjes. Op dat moment dacht ik. Ik moet maar naar Florø! Trouwens, Florø ligt zo'n 200 kilometer ten noorden van Bergen. Mijn collega had eigenlijk toch geen werk en verwees mij naar de overheidskliniek. Daar heb ik me toen gemeld. Ze zaten al op mij te wachten! Het duurde trouwens nog 14 dagen voordat ik daar aan de slag kon. Het is eigenlijk een kinderpraktijk, waarbij ook nog lichamelijke en geestelijke gehandicapten worden behandeld. In juni 2003 heb ik daar 4 weken gewerkt. En dat beviel me wel. Zodanig dat ik kon besluiten om daar op die baan te solliciteren. Maar ik had ondertussen ontdekt dat ik wel met een overheidsinstelling te maken had. En ook in Noorwegen werken overheid niet bepaald snel. Dus ik vond het wel gochem om dan tijdelijk ook in een particuliere praktijk te werken. Die mogelijkheid deed zich voor in Førde, zo'n 60 kilometer ten oosten van Florø. Dat heb ik van 1 oktober 2003 tot 1 april 2004, twee dagen in de week, gedaan.
	*Een hele ervaring.* De problemen zijn hier in Noorwegen wel wat pittiger dan in Nederland. Noorwegen is dan een van de best georganiseerde landen van Europa, maar het woord 'tandartsverzekering' bestaat hier niet. Dus wat krijg je? Heel veel mensen gaan pas naar de tandarts als er klachten zijn. En dan zijn er gelijk meer klachten en dus vaak ook niet kleine klachten.Verder kennen ze ook hier een tandarts tekort. Ik kon stellen, dat het erg prettig was dat ik een achttiental jaren tandheelkundige ervaring achter mij had liggen. Regelmatig moest ik al mijn kunsten uit de kast halen. Halverwege november kon ik ook in de kinderkliniek in Florø aan de slag. Vijf dagen in de week werken, waarbij je ook nog twee dagen met de bus moest reizen, was wel aan de pittige kant. Eigenlijk te veel. Ik was op zaterdag dan ook bek en bek af. Maar je komt op deze manier wel heel direct met de Noorse maatschappij in contact. Ondertussen kon ik ook wat aan de Noorse taal wat doen. En echt, taal leer je op straat en in de praktijk. Ik leer nu voornamelijk het West-Noors. Heel grappig dat er erg veel overeenkomsten zijn, vooral wat de oude woorden betreft, tussen de Friese en Nederlandse taal. Heel interessant. Daar kom ik nog een keer op terug. Wat is Florø van een plaats? Het is een stadje met ongeveer 11.000 inwoners. Groot genoeg om je portemonnee leeg te kopen en klein genoeg om niet al te veel last te hebben van criminaliteit, files en al die andere vervelende dingen die we zo goed in Nederland elke dag kunnen ervaren. Het is een gezellig plaatsje, met naar verhouding veel cultureel onderhoud. Het is natuurlijk geen Groningen, maar dat mag je ook niet verwachten en daarvoor ben ik hier ook niet. Je kunt hier prima vissen vooral in de zomermaanden, daar de grotere vis ook de fjorden intrekken. 's Winters zit de vis meer bij de eilanden. De Noorse mentaliteit kun je met die van de Groninger en de Fries vergelijken. Ze maken niet direct contact, Ze zijn wel uiterst beleefd, heel voorzichtig met kritiek. Dat is in het begin zeker wennen. Nederlanders, en ook de Noorderlingen in Nederland zijn toch directer, meer op de man of vrouw af. Dat moet met het verleden te maken hebben. En verder denken Noren in tunnels en diepten. Nederlanders denken meer in oppervlakte. In die zin is het heel logisch, dat die Russische atoomonderzeeër 'Kursk' door middel van een samenwerkingsverband van Nederlanders en Noren boven water is gehaald. Florø ligt ten opzichte van Nederland aardig strategisch. Het ligt niet te ver van Nederland, het is goed bereikbaar met auto, boot en vliegtuig. En je hebt niet de ellende van de grote stad. En als je de grote stad, in dit geval Bergen, wilt opzoeken, dan is dat 4 uur autorijden, of 3,5 uur met de boot of 30 minuten met het vliegtuig. Het klimaat is vrijwel het zelfde als Noord-Nederland, maar dan gemiddeld zo'n 3 graden kouder. Een zomer is hier een zomer en een winter is hier een winter. Ik kan zeggen dat ik na een jaar tot me zelf gekomen ben. Daar is Noorwegen heel geschikt voor. Je komt jezelf hier ook 'tegen'. En daar begin ik nu dan ook plezier aan te beleven. Dat klinkt wel wat raar, omdat je zelf tegenkomen vaak negatief wordt opgevat. Voor de mensen die zich afvragen: "Waarom ben je in Groningen gestopt met je werk, om dan precies het zelfde in Noorwegen te doen?" heb ik het volgende antwoord: Ik wilde meer uitdaging, mijn leven een draai geven, en vooral op mijn 70-ste een verhaal kunnen vertellen. Een ander verhaal, dan dat ik 40 jaar in een praktijk in Groningen heb gewerkt. Een verhaal hoeft niet gladjes te zijn. De mooiste vakantieverhalen gaan immers over tegenslag, waar je vaak glimlachend op terugkijkt. Verder wil ik nog leren en dat doe ik hier zeker. Dit verhaal is op 11 juni 2004 neergeschreven. Een vervolg komt zeker en op een andere bladzijde van de site laat ik iets van Florø en omgeving zien. Martinus Jellema.

In Noorwegen back home


	Introductie

Introductie