Je bent echt niet alleen op de weg. Deze grapjurken kom zeer regelmatig tegen. Ze kennen geen enkele verkeersregel. Raken in paniek en doen dus precies wat jij niet wil, wat jij niet verwacht. Rem maar! Niet te hard, want dan ga je zelf onderuit. Rendieren. Nou dat doen ze zeker.
Du er absolutt ikkje alleine på veien. Denne spøkefugler møter du
regelmessig. Kjenner ingen traffikregelverk. Er med én gang i panikk og
gjer akkuratt det som du ikkje ønsker eller venter. Berre brems! Ikkje
for sterke, da kjører du utfra vegen. Rein.
De motor van de auto was nog warm, daar moest ik in deze koude maar gelijk gebruik van maken. Misschien was dit gelijk de laatste rit in
dit gebied. Dan had ik tenminste de grens nog zien liggen. Voor het
overige: Er valt hier weinig te beleven. Je mag eigenlijk niets. Je mag
niet met de Noorse douane spreken. Je mag niet lachen naar de Russische grenswachten, want dat kan mogelijkerwijs opgevat worden als en belediging en dan heb je gelijk een grensconflict veroorzaakt. Ik stond hier te verrekken van de kou. Waarom stond ik ook alweer scheef. Last van de rug????
Motoren til bilen var fortsatt varm. Før den skulle vere helt avskjølt,
måtte eg profitere av muleghetene. Kanskje var det med én gang den
siste turen i området her. Hadde eg iallfall sett grensen. Forresten:
Det var nesten ingenting å oppleve her. Veldig kjedelig. Man har lov å
gjøre ingenting. Ikkje snakke med Norske tollen. Ikkje le til Russiske
grensevokter, hvis de tolker dette feil, årsaker du uviljende en
grensekonflikt. Eg syntes at det var jævle kaldt her. Men kvorfor stodd
eg her skeiv? Ryggeproblemer????
Na de eerste overnachting in Kirkenes moest ik natuurlijk gelijk de temperatuur meten. Niet de mijne, maar die van de buitenlucht. Maar waar vind je een geschikte thermometer? De burgerbescherming maakte gelukkig reclame voor de buitentemperatuur. Moet het raam nu wel open of niet open. Nou, vandaag blijven alle ramen gesloten. Zeer gevaarlijke lucht.
Etter første overnattinga i Kirkenes var det veldig nødvendig å måle temperaturen. Ikkje minen, men den av lufta. Men kvor finner man en skikkelig termometer? Heldigvis annonserer sivilforsvaret om utandørstemperaturen. Må åpnes vinduet eller ikkje. Vel, idag holdes
alle vinduer lukka. Meget farleg luft.
Toen ik besloten had naar de diepvrieskou te reizen, en dat moet ik
eerlijk toegeven, maakte ik me toch wel ernstige zorgen, om mezelf
maar vooral om de auto. Het kon daar 30, 35 graden vriezen. Als me de
zaak zou kapot vriezen, nou dan was ik mooi klaar. Kijk, wegkomen, dat
gaat altijd. Maar, zoals ik ben weggegaan, zo wil ik ook weer
terugkeren. Evacuatieplannen en andere heldhaftige optredens om mij te
redden, dat zou mijn eergevoel ernstig aantasten. Maar ik dacht slim te
zijn door een ventilatorkacheltje te kopen, die MOGELIJKERWIJS wel
ergens onder de motorkap te plaatsen zou zijn. Dit was een smal model.
Ik het hem niet eens geprobeerd, voordat ik wegging. Toen ik voor het
eerst de kachel had aangesloten, daar in Kirkenes, min 32 graden, ging
ik ook in het begin regelmatig naar de auto, ook met het visioen dat
deze wel geheel uitgebrand zou zijn. Maar het werkte allemaal zonder
problemen. Ik kon rustig slapen en dat deed ik dan ook.
Då eg hadde bestemt å dra til frysebokskulden, og eg bør innrømme detærlig, hadde eg store beskymringer, om meg sjølv men særlig om bilen
min. Det kunne fryse 30, 35 grader ikke sant. Hvis heile greie skulle
fryses i hjel, skulle eg oppleve noko interesant. Vel, komme bort fra
der, det skjer uansett. Men, måten eg hadde forlatet Florø, slikønsker eg meg også komme tilbake. Evakueringplaner og andre heltemodige
framferder/handlemåter til å redde meg, det skulle krenke æresfølesen
min alvorlig. Men trudde å vere smart til å kjøpe en viftovn, som kunne
MULIGENS plasserast under panseret. Modellen var smalle. Eg hadde ikkje
prøvd før eg stakk av. Då eg tilkobla ovn første gangen, deroppe i
Kirkenes, 32 kuldegrader, gikk eg regelmessig til bilen min, med synet
at den var komplett utbrent. Men alt fungerte utan problemer. Eg kunne
legge med og søv veldig roleg.
Deze slede heet een spark. Sparke op zijn Noors betekent ¨schoppen,
trappen¨. Dus je stept net als op een step met deze slede. Het is een
handig vervoermiddel in de winter. Moet de gemeente niet met zout
strooien natuurlijk. Maar dat gebeurt in deze contreien niet. Meestal
zijn de sparken gewoon in houtkleur. Dus deze rode spark is dus al een
bijzonderheid. Maar de grootste bijzonderheid is het fietsslot. Dit is
de enige spark die ik op mijn reis gezien heb met een fietsslot.
Natuurlijk kon ik het niet laten een eindje met deze spark te sparken.
Grappig.
Beklager, men Nederlender kjenner sparken ikkje. Så eg må forklare
korleis sparken fungerer. Og at det er lurt at kommunen skal ikkje strø
salt. Sparken her er i motsatt av den fleste, malt i rød. Men mest
påfallende til en Nederlender at sparken kan låses. (I Nederland
stjeles kver 10 minutter en sykkel) Sparken her var forresten den
einaste sparken som hadde en lås. Selvølgelig har eg prøvd sparken. Det
var gøy.
Als de zon laag staat, en er valt een soort licht ijskristalsneeuw, bijna onzichtbaar, dan zie je dit fraaie fenomeen. Een regenboogcirkel die op dezelfde hoogte als de zon het sterkst is, maar dunner voortgaat over het hemelfirmament. Mooi en stil gezicht.
Når sola står lavt, og det snør litt, i tynne iskristaller, nesten usynleg, då ser men denne staselige fenomenen. En slags regnbogesirkel, den på samme høgden som sola står, er mest sterke, men videre over himmelen, seg tynner fortsetter. Vakre og stille.
Het ventilatorkacheltje deed het perfekt. De volgende ochtend wilde en
kon ik de auto gewoonweg starten. Er was stroom genoeg in de accu, de lampjes deden het allemaal, de startmotor klikte, maar de motor wilde niet starten. Potverdorie, startmotor kapot. Ik zag het al helemaal
zitten. De Noorse ANWB bellen, slepen, nieuwe startmotor en vanwege het geldgebrek, linea recta naar huis rijden. Er kwam helemaal niet een dikke kraanwagen om mij naar de garage te slepen, nee, een simpele oude Volvo 66, zeg maar de DAF 66. Maar hij van de Noorse ANWB, kreeg de auto ook niet aan de praat. Dus toch slepen. Nee, dacht de monteur, AANSLEPEN. Haalde zijn maatje met een sterkere auto, aanslepen, de auto startte meteen. Opnieuw proberen met de startmotor, geen enkel probleem. Gewoon pech. Dit grapje kostte mij 500 kronen, zeg 60 euro.
Nou, dacht ik toen, als ik zo elke keer mijn auto moet starten, dan
wordt het wel een interessante reis. Maar het bleef bij deze ene keer.
Dus, dit is een ZEER BIJZONDERE FOTO. Zette vervolgens de auto op een helling. Maar ook zonder verwarming kon ik de auto zonder problemen starten tot min 21 graden. Was het kouder, dan kon de accu het niet meer trekken en moest ik deze opwarmen. Maar ik kan je verzekeren, als je dit al op de eerste dag meemaakt, dan kijk je wel wat sceptisch de week in.
Vifteomnen funkte perfekt! Neste morningen ville og kunne eg starten
bilen rett og slett. Nok strøm i batterien, alle kontrollyser funkte,
startemotoren klikkte, men motoren ville ikkje starte. F.f. startemotoren kaputt. Alt var klar til meg. Ringe Viking, slepe, ny startemotor, og p.g.a. pengermangel, kjøre heime, linea recta/strake vegen. Det kjem ikkje i den heile tatt en gedigen kranbil til å slepe meg til verkstedet, nei vel, en enkel gammle Volvo 66, man kan også si en DAF 66. Men han fra Vikingen klarte det ikkje heller å starte bilen. Altså slepe. Nei, var meiningen av montøren. Slepe til å starte bilen. Hentet kompisen sin og en kraftiger bil, og slepe. Bilen startet med en gang. Prøvde på nytt å starte motoren med hjelp av startemotoren, det gikk utan problemer!! Dumme uhell. Vitsen kostet meg 500 kroner. Vel, det blir en interesante reise til pengepungen min, når eg skal starte bilen kver gang. Men denne gangen var først og sist. Det betyr at BILDET ER VELDIG SPESIELL. Begynnte meg å oppføre mer utspekulert.
Parkerte bilen mest muelg på skrå. Men og uten motorvarmer kunne eg starte bilen utan særlige problemer til og med 21 kuldegrader. Var
temperaturen laver, då kollapset batterien og måtte oppvarmes. Men kan eg kan forsikre deg, når man opplever dette allerede på første dagen, da titter man litt mørkt i uka.
Na de verkwikkende opstartproblemen zou de eerste etappe mij naar
Karasjok voeren. Deze route kan volledig binnen de Noorse landsgrens
gereden worden. Maar het scheelt wel een uur als je een gedeelte door
Finland rijdt. Er staat een douanekantoor aan de grens, maar de mensen
hier houden je niet aan. Heb hen nog gevraagd of de weg wel te berijden
was, want die zag er nogal desolaat uit. En om na 50 kilometer in een
dikke sneeuwbult tot stilstand te komen, zonder enige
diepvrieservaring, dat zag ik niet zo zitten. Maar de weg is prachtig
en spannend. Fantastische omgeving. Maar bij pech onderweg, dan heb je
wel eerste-hulp-boekje-in-het-Fins nodig. Natuurlijk had ik die niet
bij me.
Etter opkvikkende starteproblemene skulle første turen føre meg til
Karasjok. Man kan kjøre turen heilt innan Norske grenser. Men kan
innkorte kjøretid med vel en time, når man kjører over Finland. Det
finnes et tollkontor ved grensen, men folk her stanser ingen trur eg.
Har spurt den at vegen kunne kjøres. Fordi den sa ganske desolat/øyden
ut.
Og etter 50 KM stanses i en snøhaug, der hadde eg ikkje lyst til, utan
dypfryserfaring. Men vegen er praktfulle og spennende. Fantastisk
område. Men, når eg skull få uhell/kluss, då skulle eg ha bruk for
første-hjelp-bok-i-Finsk. Selvølgelig hadde eg den ikkje hos meg..